Η κοσσάρα κακανίζ'
κι ο κόλος ατ'ς λαταρίζ'1,

να λελεύ' ατην εγώ,

ευτάει ωβόν και τρώγω εγώ.

Η κοσσάρα πιν' νερόν
και τερεί 'ς σον ουρανόν,
τ'άλλο πιν, τ'άλλο θολών'
κι ο πετεινόν κρούει φτερόν.

Η κοσσάρα πιν' νερόν
και τερεί 'ς σον ουρανόν,
πιν νερόν και κάεται,
φουτίζ'2 κι αναπάεται.

Η κοσσάρα με τ'ορτάρα3
πάει 'σ ορμάν' και τρώει χορτάρα.
Να λελεύ' άτην εγώ,
ευτάει ωβόν και τρώγω εγώ.

Πάτερ ημών/ έκλεψα ωβόν
ο εν τοις ουρανοίς/ 'κ'είδε με κανείς...

Η κορώνα κρα κρα κρα
κι ο άντρας-ι-μ' εν' 'ς σα μακρά...

 

1. κουνιέται (ρ. λαταρίζω)
2. αερίζεται (ρ. φουτίζω)
3. κάλτσες μάλλινες

 

Πηγή: Λαογραφικά Συμμεικτα περιοχής Καρς. Σάββα Πορφυρίου Παπαδόπουλου. Αρχείον Πόντου. Τομος τεσσερακοστος τεταρτος, Αθήνα 1992-3. σελ 109-110.

Recommended

Go to top