by panikasp

 

Πουλόπομ όθεν πορπατείς τα τσιτσεκόπα ανθίσνε,
τα μελεσίδεα έρχουνταν γλυκέα να μυρίσνε.

Ελέπ' ατά κι εγώ ο γιοσμάς κι ο παλικάρτς ζελεύω,
να έμνε μικρόν μελεσίδ απάνεις να κονεύω.

Έσυ τυριανείς μεν πουλί μ' ατόσα χρόνεα,
πέει με το νε να χάντανε τη κάρδιας ειμ τα πόνεα

      
      

 

     

 

     

 

Go to top