Σα κρεβάτεα μάνα κείμαι
και πονώ, και πονώ.
Και του χρόνου αήκα ώρας
κι θα ζω, κι θα ζω.

Έρχουνταν γιατροί μανίτσα μ'
και τερούν, και τερούν.
Και ας' εμόν τον πόνον μάνα
κι εγροικούν, κι εγροικούν.

Νούντζω μάνα τα παιδία μ'
την γαρή μ', την γαρή μ'.
Ετελέθεν η καρδία μ'
βγαιν' η ψυμ', βγαιν' η ψυμ'.

Πηγή: www.stixoilx.blogspot.com

 

     

 

Go to top